Riluzol (riluzole, ATC N 07 XX 02) – organiczny związek chemiczny, lek będący pochodną benzotiazolu, o nie do końca wyjaśnionym mechanizmie działania, stosowany w leczeniu stwardnienia zanikowego bocznego.
Mechanizm działania Riluzol hamuje uwalnianie glutaminianu, dezaktywuje zależne od napięcia kanały sodowe (zwłaszcza typu TTX-S) oraz wysokonapięciowe kanały wapniowe, ma wpływ na procesy wewnątrzkomórkowe będące efektem związania neuroprzekaźników z receptorami aminokwasów. Lek hamuje presynaptyczne uwalnianie aminokwasów pobudzających: asparaginianu i glutaminianu (w stężeniach mikromolarnych), a także kwasu γ-aminomasłowego (GABA) i glicyny. Riluzol hamuje wychwyt neuronalny dopaminy, GABA i glutaminianu, nie wpływa na wychwyt asparaginianu. Zmniejsza efekty będące następstwem stymulacji receptorów dla aminokwasów pobudzających. W badaniach na doświadczalnych modelach uszkodzenia komórek nerwowych in vivo wykazano, że riluzol wywiera także działanie neuroprotekcyjne. Nie określono, który z tych mechanizmów działania riluzolu odpowiada za efekty wywierane przez lek u pacjentów ze stwardnieniem zanikowym bocznym. Poprzez hamowanie uwalniania glutaminianu riluzol powoduje rozluźnienie mięśni i sedację. Wykazuje też właściwości przeciwdrgawkowe.