Do języków aglutynacyjnych należą też japoński i koreański.

Aglutynacja pełni w tych językach często również funkcję słowotwórczą – umożliwia przekazywanie rozbudowanych treści za pomocą ciągu połączonych ze sobą morfemów, np. jednym z najdłuższych wyrazów języka węgierskiego jest , pochodzący od wyrazu , czyli „święty”.

W wielu językach można znaleźć elementy aglutynacji, zwłaszcza w zakresie słowotwórstwa, co jednak nie powoduje automatycznej klasyfikacji do typu aglutynacyjnego. Na przykład w języku angielskim można znaleźć takie wyrazy, jak , gdzie wyrazem bazowym jest . Polskim przykładem mogłoby być anty|samo|u|bez|przedmiot|owia|nie, gdzie wyrazem bazowym jest przedmiot (lub wręcz miot). W zakresie słowotwórstwa, językiem aglutynacyjnym jest esperanto, w którym stosuje się swobodne połączenia morfemów, np. („kobieta skłonna się sprzeciwiać”), gdzie to prefiks oznaczający przeciwieństwo, to rdzeń dotyczący zgadzania się, jest sufiksem oznaczającym skłonność, to morfem oznaczający osobę prezentującą daną cechę, to przyrostek rodzaju żeńskiego oraz to końcówka fleksyjna rzeczowników.