Pomiary thumb|Zaćmienia księżyców Jowisza obserwowane przez Rømera w 1676. Pozwoliły wyznaczyć czas przelotu światła przez orbitę ziemską. Na tej podstawie Christiaan Huygens podał pierwsze oszacowania prędkości światła (w próżni i w powietrzu). thumb|Aberracja światła odkryta przez Bradleya w 1728. Była pierwszym koronnym dowodem, że prędkość światła w próżni jest ograniczona.
Pierwszymi którzy twierdzili, że prędkość światła jest skończona, byli Empedokles w starożytności i Alhazen w średniowieczu; na poparcie tego poglądu nie mieli dowodów doświadczalnych, lecz opierali swe przekonanie na tym, że skoro światło polega na ruchu, to do rozchodzenia się wymaga czasuPrzeglad problematyki drugiej ksiegi Optyki Witelona s. 303..
Pierwszego pomiaru prędkości światła planował dokonać Galileusz. Eksperyment postanowił przeprowadzić wraz ze swoim pomocnikiem za miastem na dwóch wzgórzach, mając do dyspozycji dwie latarnie. Sama próba polegała na odsłanianiu i przesłanianiu latarni, jednak ze względu na ogromną prędkość światła i bardzo duży błąd pomiaru, skazana była na niepowodzenie. Galileusz oszacować mógł jedynie, że prędkość ta znacznie przekracza, w przeliczeniu na obecne jednostki, 30 km/s (co jest bliskie orbitalnej prędkości Ziemi w ruchu dokoła Słońca).