Samuel Marsden (ur. w 1764 w Horsforth w pobliżu Leeds, zm. 12 maja 1838 w Nowej Południowej Walii) – brytyjski misjonarz w Australii i Nowej Zelandii, podróżnik.
Pochodził z rodziny kupieckiej. Po ukończeniu szkół w Hull pracował przez krótki czas dla ojca, a następnie uzyskał stypendium uniwersytetu Cambridge, gdzie podjął studia w roku 1790. Jeszcze w czasie studiów odebrał pierwsze święcenia kapłańskie w Kościele anglikańskim, a w roku 1793 został mianowany przez władze pierwszym kapelanem kolonii karnej w Nowej Południowej Walii.
W marcu 1794 Marsden wylądował w osadzie Parramatta w okolicach dzisiejszego Sydney. Jego zadaniem było nie tylko niesienie posługi duszpasterskiej zastanym więźniom, ale także utworzenie duszpasterstwa kobiet-więźniarek i objęcie opieką sierot i nieślubnych dzieci kolonii, dla których utworzył szkołę.
W roku 1807 wrócił do Anglii, gdzie został przedstawiony królowi Jerzemu III, któremu przedłożył sprawozdanie z postępów jakie czyniło osadnictwo w Australii. Król w zamian obdarował go pięcioma owcami rasy merynos, które stały się podstawą późniejszych wielkich stad australijskich owiec.