Kandydaci na papieża Ambasador księstwa Mantui w swym raporcie z dnia 15 sierpnia twierdził, że największe szanse ma Stefano Nardini, a na drugim miejscu Giovanni Conti, gdyż są popularni i powszechnie szanowani. Jako wartościowych kandydatów wymieniano Piccolominiego i Barbo, jednak szanse tego drugiego osłabiało jego weneckie pochodzenie. Po obłożeniu przez Sykstusa IV Wenecji interdyktem szanse wszystkich weneckich kardynałów oceniano nisko. Jako neutralnych kandydatów wymieniano także Juana Margarita z Gerony oraz Portugalczyka Jorge da Costa. Aktywnie na rzecz swojej kandydatury działał Rodrigo Borgia, który próbował zyskiwać zwolenników za pomocą łapówek. Kardynałowi d’Aragona w zamian za poparcie obiecał urząd wicekanclerza i swój własny pałac kardynalski, kardynałowi Colonnie opactwo Subiaco oraz 25 000 dukatów, a kardynałowi Savelli zbliżoną sumę pieniędzy. Wiadomo także, że Borgii udało się zyskać poparcie rodu Orsini. Giuliano della Rovere dążył do wybrania papieża słabego, przy którym mógłby zachować swoje dotychczasowe wpływyPastor, s. 234-236..