Hyde przegrał wybory w swoim okręgu i powrócił do pracy akademickiej.
Hyde był profesorem języka irlandzkiego na uniwersytecie w Dublinie, a w latach 1931–1949 był przewodniczącym College Historical Society. Jednym z jego studentów był późniejszy prezydent Irlandii Cearbhall Ó Dálaigh.
W kwietniu 1938, po przejściu na emeryturę, premier Irlandii Éamon de Valera ponownie nominował Hyde’a do irlandzkiego Senatu. Zasiadał tam zaledwie przez kilka miesięcy, gdyż na wniosek partii Fine Gael został przez wszystkie irlandzkie partie nominowany na prezydenta tego kraju.
Kandydaturę Hyde poparli zarówno premier de Valera, jak i lider opozycji Cosgrave. Podawane są różne przyczyny tej zgodności politycznych oponentów. Uważa się, że nominacja prezydencka miała był swoistą rekompensatą za upokorzenie, jakim dla Hyde’a były przegrane wybory do Senatu w 1925. Chcieli też mieć gwarancję, że prezydent nie wykorzysta zamieszenia jakie panowało wokół nowej konstytucji i nie zechce wprowadzić rządów autorytarnych. Ponadto nominacja protestanta jakim był Hyde pozwalała odsunąć od Irlandii miano państwa wyznaniowego.