Kult ich uważany jest za przypuszczalny relikt przedhelleńskiej religii Pelazgów i najpewniej łączył się z pradawną metalurgiąE. Royston Pike: Dictionnaire des religions. Paris: Presses Universitaires de France, 1954, s. 59.. Poza ważnymi jego ośrodkami na wyspach (Samotraka, Lemnos, Imbros), czczono ich również w Tebach, Atenach i innych miastach greckich. Szczególnym kultem otaczano w Tessalonice, gdzie uważano ich za patronów miasta, umieszczając ich wyobrażenia na lokalnych monetach niemal do końca III wieku n.e. Wzmianka w leksykonie Hezychiusza świadczy, że obchodzono tam ich święto – Kabiria (Καβείρια)Charles Daremberg, Edmond Saglio: Dictionnaire des antiquités grecques et romaines d'après les textes et les monuments. Paris: Hachette, 1910, t. 3/1, s. 787.. Według świadectwa Herodota także Egipcjanie oddawali im cześć w Memfis.
Z biegiem czasu kult ich przeniknął do Rzymu, gdzie również określano ich mianem Wielkich Bogów będących odpowiednikami trzech sprawczych bóstw rzymskich: Jowisza, Minerwy i MerkuregoLucyna Stankiewicz: Ilustrowany słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Wrocław: Ossolineum, 2008, s.