Podobnie podchodził do innych pojęć buddyjskich: sansary i nirwany (w hinajanie) oraz mahajanistycznemu rozróżnieniu pomiędzy tym, co światowe, a tym, co ostateczne, prawdą dyskursywna i niedyskursywną. Co więcej Daosheng użył wyobrażenia umysłu jako lustra, co było także używane przez taoistów. I wreszcie Daosheng zobaczył paralelizm pomiędzy pojęciem natury Buddy i postrzeżeniem wrodzonej wewnętrznej mądrości. Urzeczywistnienie tego "zarodka" a priori oznaczało natychmiastowe przebudzenie się do czyjejś natury Buddy lub mądrości.
Oto fragment jego wstępu do Sutry Nirwany: Prawdziwa zasada jest "ziran" [taoistyczne naturalność, spontaniczność, buddyjska takość]. Oświecenie wydarza się, gdy ktoś tajemniczo jednoczy się z tym. Ponieważ prawda nie pozwala na warianty, jakżeż oświecenie może zawierać etapy? Niezmienna istota jest zawsze spokojna i jaśniejąca [zhao - "odbijająca" tak jak robi to lustro]. I tylko z powodu zaciemniających złudzeń, wydaje się ona być poza naszym zasięgiem Ten pasaż potwierdza niepodzielność zasady, absolutu, z którym oświecony umysł całkowicie się łączy. Ponieważ prawda jest niepodzielna, oświecenie musi się wydarzyć "naraz", bez stopni.