Bernardino de la Trinidad Gónzalez Rivadavia y Rivadavia (ur. 20 maja 1780 w Buenos Aires, zm. 2 września 1845 w Kadyksie) – argentyński polityk, pierwszy prezydent Argentyny od 8 lutego 1826 do 7 lipca 1827.
W 1806 roku brał udział w wojnie Wicekrólestwa La Platy z Wielką Brytanią. Od 1810 roku wspierał antyhiszpański ruch niepodległościowy, w 1811 roku został sekretarzem i jednym z przywódców junty rewolucyjnej. Organizował milicję, dążył do rozwiązywania hiszpańskich sądów, uwolnienia prasy od cenzury oraz zakończenia handlu niewolnikami. W 1814 roku został wysłanym do Europy, mając za zadanie zapewnienie brytyjskiej pomocy dla Zjednoczonych Prowincji Rio de La Plata.
Podczas pobytu w Europie poznał m.in. Jeremy'ego Benthama, Henri de Saint-Simona oraz Charles’a Fouriera, których prace wywarły znaczny wpływ na jego dalszą działalność. Do Buenos Aires powrócił w 1820 roku. W 1821 został ministrem w rządzie Martína Rodrígueza, gubernatora prowincji Buenos Aires.