Po każdym udanym locie chłopcy z załogi brali swojego „Małego” na ramiona.

Pewnego dnia, po wykonaniu zadania nad Lorient, samolot Wellington, którego pilotował Cholewa, został ostrzelany silnym ogniem artylerii przybrzeżnej - pociski podziurawiły skrzydła i stery. „Mały” nie tracił jednak głowy. Nie pozwolił opuścić uszkodzonej maszyny. Wierzył, że doleci do bazy, nawet w momencie, kiedy na kursie pojawił się niemiecki Junkers, nie wpadł w panikę i do końca zachował zimną krew. Przytomnie zmienił kurs samolotu, a strzelcy pokładowi posłali w stronę intruza kilka serii z karabinów maszynowych, co spowodowało wycofanie się Niemca. Samolot, po tej akcji, nadawał się jedynie do kasacji, jednak załoga przeżyła. Następnego dnia otrzymali nowego Wellingtona i polecieli na kolejną akcję – minowanie Wysp Fryzyjskich.

Po odbyciu pełnej kolejki lotów bojowych (w sumie odbył 31 lotów bojowych głównie nad Francją i Niemcami), został oddelegowany na przeszkolenie dla strzelców pokładowych. Wkrótce po zakończeniu szkolenia, na początku 1944 r. zgłosił się do odbycia drugiej kolejki lotów w 1586 eskadrze do zadań specjalnych, która wykonywała m.in. loty bojowe nad Polską w celu dostarczenia uzbrojenia oddziałom AK. Tam po raz pierwszy zasiadł za sterami Halifaksa.