Ponadto, wykonywane przez okręt w odstępach kilkunastu minut pomiary głębokości dna przed zderzeniem wykazywały nieco inną (lecz wciąż znaczną) głębokość niż tą zaznaczoną na mapach nawigacyjnych. Zamiast sprawdzić przyczynę niezgodności, załoga zignorowała ją, przyjmując, że jest spowodowana wysoką prędkością okrętu. Poza tymi prostymi pomiarami głębokości dna bezpośrednio pod okrętem, nie było praktycznej możliwości wykrycia zbliżającej się góry. Jako że odstępy między pomiarami były znaczne, zbliżająca się stroma góra nie została wykryta przed zderzeniem. Choć okręt był wyposażony w silny aktywny sonar zdolny do wykrywania otaczających go obiektów, ten jest z reguły używany tylko w rzadkich przypadkach, gdyż wysyłane przez niego fale dźwiękowe zdradzają obecność okrętu na ogromne dystanse. Prawdopodobnie ta sama obawa przed wykryciem była powodem długich odstępów między pomiarami głębokości dna, które również w pewnym stopniu zdradzały pozycję okrętu.