Tianhuang Daowu (chiń. 天皇道悟, pinyin Tiānhuáng Dàowù; kor. 천황도오 Ch'ŏnhwang Too; jap. Tennō Dōgō; wiet. Thiên Hoàng Đạo Ngộ; ur. 748, zm. 807) – chiński mistrz chan.
Życiorys Pochodził z Wuzhou w Zhejiang z rodziny Zhang. W wieku 14 lat postanowił zostać mnichem buddyjskim, a gdy rodzice nie chcieli się na to zgodzić, rozpoczął głodówkę i po pewnym czasie rodzice ustąpili. Został nowicjuszem u Dadego w Mingzhou, a następnie został wyświęcony przez niego na mnicha w wieku 25 lat, w klasztorze Zhulin w Hangzhou w prow. Zhejiang. Prowadził bardzo ascetyczny tryb życia.
Następnie udał się do Yuhang, gdzie praktykował chan u mistrza szkoły niutou Jingshana Daoqina (714–792) przez pięć latAlbert Welter podaje jego nazwisko jako Guoyi.. Po 5 latach otrzymał certyfikat inka. W 776 r. udał się na odosobnienie na górze Damei, gdzie przebywał przez 3 lub 4 lata. Około 780 r. przez dwa lata był uczniem Mazu Daoyi w klasztorze Kaiyuan w Zhongling (obecnie Nanchang) w prow. Jiangxi, który potwierdził jego głęboki wgląd. Od mistrza Mazu przeszedł w 781 r. do mistrza Shitou Xiqiana.