Mimo że Wernerowi Forssmanowi udało się wprowadzić cewnik do własnego serca w 1929, przez wiele lat istniały wątpliwości do kontynuowania tego typu badań. Jednak począwszy od 1941, Dickinson Richards i André Cournand opublikowali serię badań, które wprowadziły zastosowanie cewnikowania serca, między innymi w celu wprowadzenia środka kontrastowego do zdjęć rentgenowskich oraz pomiaru ciśnienia i zawartości tlenu we krwi na poziomie serca i dużych naczyń. Ponieważ możliwe było dotarcie do górnych komór serca, ciśnienie krwi i zawartość tlenu we krwi mogły być mierzone w drodze z serca do płuc, co wcześniej było niemożliwe. Prace te umożliwiły diagnostykę wrodzonych wad serca, pomiaru działania leków nasercowych i określenie stopnia dysfunkcji w przewlekłych chorobach serca i płuc. Ich odkrycia zrewolucjonizowały kardiologię i pulmonologię, stanowiły podstawę chirurgii na otwartym sercu w krążeniu pozaustrojowym z użyciem płucoserca. Dzięki temu mogła rozwinąć się nowoczesna kardiologia i kardiochirurgia. Za tę pracę otrzymał, wraz z André Cournandem i Wernerem Forssmannem, Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny za rok 1956.