Imiesłowy przymiotnikowe Różnice w końcówkach: Imiesłowy przymiotnikowe, które we włoskim mają końcówkę -ato, a we francuskim -é mają w języku piemonckim końcówkę -à. Nie zmienia się ona w rodzaju żeńskim i w liczbie mnogiej. Np. wł. parlato - fr. parlé - piem. parlà. Imiesłowy przymiotnikowe, które we włoskim mają końcówkę -ito, a we francuskim -i mają w języku piemonckim końcówkę -ì. Np. wł. finito - fr. fini - piem. finì. Imiesłowy przymiotnikowe, które we włoskim mają końcówkę -uto, a we francuskim -u mają w języku piemonckim końcówkę -ù. Np. wł. renduto - fr. rendu - piem. rendù.
Część imiesłowów tworzy się na sposób nieregularny: wł. fatto - fr. fait - piem. fàit.
W piemonckim, w rodzaju żeńskim liczby pojedynczej, na końcu imiesłowów niezakończonych na -à dodaje się -a: finìa, a w liczbie mnogiej -e: finìe.
Inne formy Francuskie formy (np. nieosobowe) z zaimkiem on mają swoje piemonckie odpowiedniki. Tworzy się go jak trzecią osobę liczby pojedynczej, lecz zamiast słowa a daje się as (lub së przed czasownikiem zaczynającym się na st-, sp-, sc-, x- itp.) Np. fr. on parle - piem. as parla.
Zaprzeczenia W języku piemonckim, do zaprzeczenia używa się partykuł nen lub pà: wł. non è - fr. n'est pas - piem.