Eugen von Hippel (ur. 3 sierpnia 1867 w Królewcu, zm. 5 lipca 1939 w Getyndze) – niemiecki lekarz okulista. Przedstawił jeden z pierwszych opisów zespołu von Hippla-Lindaua.
Życiorys Eugen von Hippel urodził się jako syn Arthura von Hippla (1841–1916), profesora katedry okulistyki na Uniwersytecie w Królewcu, i Olgi z domu Magnus (1846–1900). Jego bratem był prawnik Robert von Hippel (1866–1951)Hippel, Eugen W: Neue deutsche Biographie Bd 9 Berlin 1972 s. 200-201.
Studiował na Uniwersytecie Justusa Liebiga w Gießen, Uniwersytecie Alberta i Ludwika we Fryburgu Bryzgowijskim, Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie, Uniwersytecie Ruprechta-Karola w Heidelbergu i Uniwersytecie Georga Augusta w Getyndze; tytuł doktora medycyny otrzymał w 1890 roku w Heidelbergu. Zaczął się specjalizować w okulistyce i w 1892 roku został asystentem Theodora Lebera. Napisał wtedy pracę o syderozie gałki ocznejvon Hippel E. Über Siderosis bulbi. Leipzig, 1894, za którą otrzymał Nagrodę von Graefego w 1897 roku i profesurę na Uniwersytecie w Heidelbergu. Od 1909 do 1914 roku był profesorem kliniki ocznej w Halle i ostatecznie został profesorem okulistyki w Getyndze w 1915 roku. Był już wtedy uznanym światowym autorytetem od wrodzonych malformacji narządu wzroku.