„in Summo Poznaniens”) czynsz w wysokości 5 grzywien z prawem wykupu za 70 grzywien na mieście Stobnica oraz wsi Brączewo, które posiadał z zastrzeżeniem wykupu od zmarłego Włodka z Danaborza.
W latach 1471 oraz w 1483 Katarzyna wdowa po Włodku z Danaborza zapisała kwoty na swoim majątku egzekutorom testamentu Pawła z Zakroczymia: w 1471 syndykowi gnieznieńskiemu, kanonikowi poznańskiemu Janowi Lubowskiemu oraz w 1483 Piotrowi Kobylnickiemu kustoszowi kolegiaty NMP w Poznaniu 6 grzywien czynszu z prawem wykupu za 82 lub 60 grzywien wraz z miasta Stobnicą oraz ze wsią Brączewo. W 1493 Katarzyna sprzedała braciom Janowi starszemu i Janowi młodszemu z Danaborza, połowę miasta Stobnica wraz z młynem nazywaym łacinie "Hamer" oraz z wsiami: Gąsawy, Popowo Małe, Piotrkowo (obecnie Piotrkówko), Sycyn, Jaryszewo, połową Brączewa, połową Podlesia oraz 1/4 Bądlina. W 1502 synowie Jana Ostroroga oraz bracia niedzielni Wacław oraz Stanisław toczyli spór sądowy ze starostą nakielskim Janem starszym z Danaborza o połowę miasta Stobnica, osady Hamer oraz o połowy Brączewa i Podlesia.