Zanurzenie w pełni obciążonego okrętu wynosiło 9,09 m na dziobie i 9,28 m na rufie.
„Seydlitz” charakteryzował się dużą dzielnością morską i możliwością utrzymywania kursu i wysokiej prędkości nawet w warunkach żeglugi po silnie wzburzonym akwenie, miał jednak tendencję do lekkiego skręcania na zawietrzną.
Według projektu załoga okrętu miała wynosić 43 oficerów oraz 1025 podoficerów i marynarzy (w przypadku pełnienia funkcji jednostki flagowej o 75 osób więcej), po rozpoczęciu wojny sięgała 1143 osób, zaś w czasie bitwy jutlandzkiej osiągnęła 1425 osób. Okręt dysponował zestawem 10 łodzi ratunkowych i roboczych różnej wielkości.
Urządzenia napędowe Napęd krążownika stanowiły dwa zespoły turbin parowych systemu , każdy składający się z turbiny wysokiego i niskiego ciśnienia, turbiny marszowej i turbiny biegu wstecznego, rozmieszczonych w trzech pomieszczeniach maszynowni. W dwóch przednich znajdowały się turbiny wysokiego ciśnienia, poruszające bezpośrednio zewnętrzne wały napędowe, w tylnej maszynowni turbiny niskiego ciśnienia, poruszające wały wewnętrzne. Na każdym z wałów osadzona była trójłopatowa śruba o średnicy 3,88 m. Po obu stronach tylnej maszynowni, przy burtach, umieszczono pomieszczenia urządzeń pomocniczych. Łączna projektowana moc maszyn wynosiła 63 000 KM, co miało zapewnić prędkość maksymalną 26,5 węzła.