W latach 1951–1956 pełnił funkcję naczelnika Wydziału V Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego PRL w Łodzi. W aparacie bezpieczeństwa pracował do 30 września 1959.
W 1954 poprosił o skierowanie z MBP na „front nauki”, po czym ukończył Wieczorowy Uniwersytet Marksizmu-Leninizmu i został pracownikiem naukowym Wyższej Szkoły Nauk Społecznych, uczelni afiliowanej przez PZPR, gdzie po szeregu publikacji na temat polskiego podziemia z lat 1939–1945, uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Był pracownikiem naukowym Instytutu Historii Ruchu Robotniczego w Akademii Nauk Społecznych przy KC PZPR. .
Miał w swoim dorobku 12 książek i około 250 artykułów poświęconych głównie najnowszej historii Polski, polskiego ruchu robotniczego, ruchu oporu w latach II wojny światowej. Jego prace były kilkakrotnie nagrodzone przez Ministra Obrony Narodowej, Ministra Szkolnictwa Wyższego i „Politykę”. Działał w Instytucie Badań Naukowych im. Edwina Rozłubirskiego, w Towarzystwie Naukowym im. Adama Próchnika, w Berliner Gesellschaft für Faschismus und Weltkriegsforschung. Był działaczem Sojuszu Lewicy Demokratycznej.