W XII w. ponownego bodźca szkołom sŏn dodał wielki mistrz sŏn Pojo Chinul (1158– 1210). Jego ideą było zjednoczenie koreańskiego buddyzmu. Chociaż nie zrealizował swoich planów, to dokonał jednej rzeczy. Podkreślając, że sŏn jest najważniejszą praktyką buddyjską, uczynił z doktryny hwaŏm wspierającą intelektualną podstawę dla tej praktyki. Okazało się to w perspektywie niezwykle owocne i doprowadziło do unikalnej doktryny szkoły chogye, będącej zsynkretyzowaną tradycją intelektualnej doktryny szkoły hwaŏm i empirycznej i praktycznej – szkoły sŏnShim Jae-ryong. Korean Buddhism. str. 14.
Góra szkoła klasztor założyciel nauczyciel rok założenia Kaji san Porim sa Toŭi Xitang Zhizang 859 Silsang san Silsang sa Hongch’ŏk Xitang Zhizang 828 Tongni san T’aean sa Chŏgin Hyech’ŏl Xitang Zhizang 842 Sagul san Kulsan sa T’onghyo Pŏmil Yanguan Qi’an 847 Pongnim san Pongnim sa Hyŏnik Zhangjing Huaihui 897 Saja san Hŭngnyŏng sa Toyun Nanquan Puyuan 850 Hŭiyang san Pongam sa Pŏmnang DaoxinChisŏn Tohŏn przed 646879 Sŏngju san Sŏngju sa Muyŏm Magu Baoche 847 Sumi san Kyŏngjo sa Chinch’ŏl Iŏm Yunju Daoying 911
Szkoła hŭiyang powstała właściwie dopiero w 879 r., jednak była bezpośrednim przedłużeniem najstarszej linii przekazu sŏn, bo sięgającej aż Czwartego patriarchy Daoxina, którego uczniem był Pŏmnang.