Fayan był także uważany za prekursora łączenia doktryny konfucjańskiej z chanem. Ta tendencja będzie dość charakterystyczna dopiero na początku dynastii Song. Wynika z tego, iż w klasztorach związanych ze szkołą fayan jednym z elementów nauczania było studiowanie literatury, i to nie tylko buddyjskiej, ale także klasycznej literatury chińskiej i konfucjańskiej. Potwierdzałby to fakt, iż mistrzami chan, którzy synkretyzowali nauki chan i konfucjanizmu byli w większości mnichami z rejonu Wuyue, gdzie dominowała linia przekazu Fayana.
Z tekstów chan, które traktowały także o Fayanie, wyłania się dychotomiczny obraz jego stylu nauczania. Ze wstępu, który napisał do przypisywanego mu dzieła Zongmen shigui lun (Traktat o dziesięciu przewodnich zasadach dla szkół chan) wynika, iż preferował on konwencjonalne podejście do nauk buddyjskich. Znalazły się tam fragmenty krytykujące pewne praktyki chanu, m.in. usuwanie studiowania doktryn buddyjskich z klasztorów chan, co jego zdaniem prowadziło do bezkrytycznego łączenia heretyckich pomysłów z ważnymi doktrynami, bez żadnego rozróżniania.