Hans von Dohnányi (ur. 1 stycznia 1902 w Wiedniu, zm. 8 lub 9 kwietnia 1945 w Sachsenhausen) – wysoki funkcjonariusz Abwehry, radca sądowy, przeciwnik narodowego socjalizmu.
Działał w opozycji antyhitlerowskiej. Aresztowany w kwietniu 1943 roku przez Gestapo w wyniku zeznań dra Wilhelma Schmidhubera (funkcjonariusz Abwehry, który kierował „Operacją 7” – akcja ratowania Żydów przemycanych przez Czechosłowację i Austrię do Szwajcarii). Dohnanyi'ego oskarżono o zdradę stanu i czerpanie zysków z przerzutu rodzin żydowskich do Szwajcarii i umieszczono w więzieniu Wehrmachtu na Lehrterstrasse w Berlinie. Bronił się skutecznie przed zarzutami oskarżyciela dra Manfreda Roedera (Rödera) twierdząc, że była to gra Abwehry, tworzącej siatkę wywiadowczą w środowisku żydowskich uchodźców.
Został zwolniony z uwagi na wykryty udar mózgu. Dzięki staraniom szefa Abwehry, Wilhelma Canarisa, umieszczono go w szpitalu. Agenci Gestapo ponownie go aresztowali. Chcąc opóźnić proces, w przesłanym grypsie do żony, poprosił o dostarczenie bakterii dyzenterii. Zarazki były za słabe, aby zarazić organizm, w następnym grypsie poprosił o bakterie dyfterytu, które tym razem podziałały.
Stracony 8 bądź 9 kwietnia 1945 na osobisty rozkaz Hitlera na terenie obozu koncentracyjnego Sachsenhausen, na dwa tygodnie przed wyzwoleniem obozu.