A jego idee spełniły się w czasie dynastii Song.

Inny z uczniów Tiantaia Deshao – Yong’an Daoyuan (daty nieznane), jest jednym z ważnych mistrzów chan w jego historii. Napisał obszerną historię chanu Jingde chuandeng lu, z której poznać można życiorysy mistrzów chan i ich nauczanie. W jego dziele znalazło się także wiele materiału związanego z owymi paradoksami słownymi, nazwanymi później Koanami. I właśnie to w wielkiej mierze przyczyniło się do powstania chanu gong’anowego.

W ciągu trzech pokoleń mistrzów chan od mistrza założyciela Fayana szkoła ta, dzięki poparciu władz Wuyue osiągnęła niebywały rozkwit i status. Jednak całkowicie zaniknęła po piątym pokoleniu. Ponieważ Chuandeng lu została napisana w 1004 r. niewiele wiadomo o liniach przekazu i historii szkoły po tym roku.

Szybki upadek tej tradycji należy przypisać jej uzależnieniu od wsparcia państwowego. Gdy państwo Wuyue, na którego terenie szkoła się rozwijała, upadło, upadła także szkoła fayanAlbert Welter. Monks, Rulers, and Literati. Str. 144.

Linia przekazu Dharmy zen Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

Druga liczna oznacza liczbę pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.