Bazylika Najświętszego Serca Jezusowego – zabytkowy kościół parafialny znajdujący się przy ul. Kawęczyńskiej 53 na Pradze-Północ w Warszawie. Opiekę nad świątynią sprawują salezjanie.
Historia Kościół wybudowany został w latach 1907–1923 według projektu Łukasza Wolskiego. Fundatorem kościoła był Michał Piotr Radziwiłł (od którego imienia tę część Pragi nazywano Michałowem). Inicjatorką budowy świątyni była jednak jego żona Maria z Kieżgajłłów-Zawiszów Radziwiłłowa. Rozpoczęcie budowy bazyliki przypada na czas odnowy życia eklezjalnego w Polsce po ukazie wydanym przez cara w 1905 pozwalającym między innymi na tworzenie nowych parafii.
Dnia 30 czerwca 1904 księżna Maria otrzymała błogosławieństwo papieża Piusa X na budowę bazyliki pod wezwaniem Najświętszego Serca Jezusa. Ten odręcznie pisany przez papieża dokument jest do dzisiaj przechowywany w archiwum parafii. Projekt konstrukcji bazyliki wykonał znany w Polsce prekursor stosowania żelbetu inżynier Kazimierz GrabowskiMichał Czapski, Z dziejów polskiego wkładu do teorii żelbetu, w: Inżynierowie polscy w XIX i XX wieku. Technika i przemysł, t. 2, Warszawa 1995, s. 11. Pierwszy etap prac związanych z budową przerwał w 1914 wybuch I wojny światowej. Zostały one wznowione w 1919 pod kierunkiem Hugona Kudera i trwały przez cały okres dwudziestolecia międzywojennego.