Głośne były także relacje z rzekomych obserwacji węży morskich z pokładów HMS „Deadalus”, HMS „Plumper” czy „Avalanche”. Pierwsza publikacja naukowa poświęcona tym rzekomym stworzeniom została opublikowana przez Anthonida Cornelisa Oudemansa w 1893. Później jego przykładem poszli m.in. Bernard Heuvelmans, Loren Coleman i Patrick Huyghe. Pojawiło się także kilka rzekomych dowodów fotograficznych na istnienie węży morskich. Ich autentyczność została jednak podważona przez specjalistów.
Najwcześniejsze doniesienia thumb|Wąż morski z dzieła Konrada Gesnera Nomenclator aquafilium animantium z 1560 thumb|Wąż morski Olausa Magnusa, 1555 thumb|Wąż morski opisany przez Hansa Egede, biskupa Grenlandii, w 1734. Henry Lee stwierdził, iż rozwiązaniem tej zagadki jest wielka kałamarnica thumb|„Wielki wąż morski” Hansa Egede thumb|Wąż morski z grzywą z dzieła biskupa Erika Pontoppidana Historia naturalna Norwegii z 1755 W mitologii nordyckiej Jormungand lub Midgårdsorm był wężem morskim, tak długim, że jego ciało okalało cały świat, Midgard. Niektóre morskie opowieści opisywały przypadki, gdy marynarze brali jego grzbiet za szereg wysp. Węże morskie pojawiały się też często w folklorze skandynawskim, zwłaszcza norweskim.