Methemoglobinemia (łac. methaemoglobinaemia) – choroba polegająca na występowaniu znacznych ilości methemoglobiny zamiast hemoglobiny. W methemoglobinie hem zawiera żelazo na III stopniu utlenienia zamiast na II (jak w hemoglobinie), co skutkuje utratą zdolności do przyłączania i przenoszenia tlenu. U zdrowego człowieka frakcja methemoglobiny wynosi około 1–2%, w methemoglobinemii dochodzi do jej podwyższenia, wartości wyższe niż 30% uważane są za zagrażające życiu. W zależności od stopnia nasilenia, może nie powodować żadnych objawów lub spowodować zgon. W przypadku stężenia methemoglobiny powyżej 1,5 g/l chorobie towarzyszy sinica.
Przyczyny Przyczyny choroby można podzielić na wrodzone i nabyte:
wrodzone nieprawidłowa budowa cząsteczki hemoglobiny (np. hemoglobina M) niedobór reduktaz methemoglobiny (najczęściej reduktazy cytochromu b5) nabyte spowodowana przez leki: sulfonamidy fenacetyna lidokaina benzokaina nitroprusydek sodu paracetamol dapson spowodowana przez środki chemiczne: azotany azotyny anilina nitrogliceryna chloryny tlenek azotu