Prołuż dysponował także własnymi środkami finansowymi, które przeznaczał m.in. na stypendia i kolonie dla łużyckich studentów oraz dzieci. Planowano także powołać Instytut Łużycki w Polsce. Idee Prołużu promowano na tzw. „schadzowankach” wzorowanych na spotkaniach łużyckich studentów, gdzie łączono ze sobą wykłady dotyczące kultury i historii Łużyc z rozrywką i kabaretem. Na imprezach tych prezentowano wiersze oraz koncerty muzyki poważnej. Na jednej z nich zorganizowanej w auli Collegium Maius Uniwersytetu Poznańskiego wystąpił Stefan Stuligrosz.
W połowie 1948 r. władze sowieckie zdecydowały się na utworzenie NRD, w skład której weszły ostatecznie Łużyce. Rozwiązano Łużycką Radę Narodową i ostatecznie zrezygnowano ze wspierania niepodległościowych dążeń Łużyczan. W Polsce władze komunistyczne rozpoczęły prześladowania członków Prołużu. Nastąpiły masowe aresztowania, konfiskaty mienia – do więzienia trafił Alojzy Matyniak.
W 1950 roku w Zgorzelcu podpisano traktat pomiędzy PRL a NRD. W zamian za uznanie granicy na Odrze i Nysie Łużyckiej rząd w Warszawie zgodził się na zaniechanie wspierania Polonii oraz Łużyczan zamieszkałych w radzieckiej strefie okupacyjnej Niemiec.