Charakterystyka zabytków thumb|200px|Portret chłopca z Muzeum Narodowego w Warszawie Najstarsze zachowane portrety datowane są na I i II stulecie. Przy zachowaniu wspólnego schematu kompozycyjnego zwraca uwagę zróżnicowanie ich poziomu artystycznego – od przeciętnej poprawności rzemieślniczej do prac o finezyjnym wykonaniu. Można nawet przypuszczać, że stereotypowe wizerunki z okresu późniejszego powstawały seryjnie w warsztatach. Najlepsze z nich zdradzają umiejętność uchwycenia rysów modela, zarówno typowych, jak i charakterystycznych, nierzadko z pragnieniem uwzględnienia jego cech psychologicznych. Ponadto mumiowa galeria podobizn przedstawia mężczyzn, kobiety i dzieci wyraźnie należące do różnych grup etnicznych.
Postacie na ogół przedstawione są w swobodnej pozycji z głową lekko przechyloną na bok. Cechuje je realizm w oddawaniu najdrobniejszych wad urody, ale całość jest złagodzona dzięki miękkiemu modelunkowi światłocieniowemu. Na niektórych portretach została uchwycona osobowość modela. Przedstawiają zarówno ludzi dojrzałych, jak i starszych oraz młodych.