Potwierdzają to badania krawędzi malowideł, na których licznie wykryto ślady gwoździ oraz kleju używanego do sporządzenia ram. Mogły być one wykonywane na zamówienie dla dekorowania domu, a także jako świadectwo poziomu kultury i zamożności właściciela, zaś po jego śmierci prawdopodobnie składane wraz z nim do grobu. Za tą hipotezą przemawiałby też wiek przedstawionych na nich osób, na ogół młodych.
Inną grupę stanowią wizerunki malowane specjalnie na potrzeby pochówku. W takich przypadkach postacie często trzymają symbole kultu, a na portrecie widnieje imię zmarłego. Osobną grupą są medaliony. Ta kategoria portretu była przewidziana dla osób, którym oddawano cześć w domowych kapliczkach.
W aspekcie muzealnictwa zwrócono uwagę na okoliczność, że oddzielone od szczątków zmarłych i eksponowane na ścianach muzeów, portrety te „zatracają starożytny charakter, stwarzając iluzję nowoczesnej galerii rodzinnych obrazów”.
Uwagi
Przypisy Encyklopedia sztuki starożytnej. Europa – Azja – Afryka – Ameryka, dz. cyt., s. 233. Sztuka świata. Słownik terminów A-K. T. 17, dz. cyt., s. 189. Słownik terminologiczny sztuk pięknych, dz. cyt., s. 108. Wojsław Molè: Ikona ruska. Warszawa: Wydawnictwo „Sztuka”, 1956, s. 9-10.
Bibliografia