Unia Kunice – polski klub piłkarski (znany też jako Unia Żary-Kunice lub Unia Żary), mający siedzibę w żarskiej dzielnicy Kunice, powstały w 1953 roku. Występuje w rozgrywkach zielonogórskiej klasy okręgowej.
Historia Klub założony został w 1953 r. Jego zakładem patronackim była w latach pięćdziesiątych Huta Szkła w Kunicach Żarskich. Po roku gry w C klasie, zespół awansował do B klasy. W dniu 3 listopada 1957 r. po remisie 2:2, a wcześniej wygranym 5:1 meczu barażowym z Czarnymi Witnica, awansował do klasy okręgowej (III liga). W składzie grali wówczas: Tomczak, Kasperczyk, Buszman, Kowalczyk, T. Rudyk, J. Jung, Buchta, Raczkowski, Wardęga, F. Jung, E. Rudyk, Fal. Kierownikiem zespołu był Przygodzki. Po roku gry w III lidze, Unia zajęła ostatnie miejsce i spadła do A klasy.
Unia Kunice Żarskie dwukrotnie uczestniczyła w finale Pucharu Polski na szczeblu okręgu. W 1989 w dwumeczu z Pogonią Świebodzin, przegrała najpierw 0:2, a w rewanżu 0:6. Po raz drugi rywalizował w finale w 2000 r. W finale, który został rozegrany 14 czerwca w Żaganiu przegrała z Czarnymi 1:5. Jedyną bramkę, otwierającą już w 2 min. wynik meczu strzelił Grzegorz Andruszkiewicz.
Sukcesy 14.