brał udział w Mińsku w akademickiej konferencji dotyczącej reformy białoruskiego teatru. Postanowił pozostać na terenie Białoruskiej SRR i wystąpił o obywatelstwo ZSRR. Został literackim kierownikiem w Witebsku. W 1927 został jednak aresztowany i skazany na karę 10 lat pozbawienia wolności w łagrze. Przebywał 7 lat na Sołowkach. Staraniem przyjaciół w Polsce, 6 września 1933 roku został wymieniony przez rząd polski na aresztowanego białoruskiego komunistę Bronisława Taraszkiewicza, przekazanego Sowietom. Ponownie zamieszkał w Wilnie. Był autorem wspomnień z pobytu w łagrach pt. U kipciuroch HPU (Wilno 1935). Były one też wydane w innych językach. Pisał artykuły do polskiej gazety „Słowo”.
thumb|240px|Nagrobek Franciszka Alachnowicza na Cmentarzu na Rossie w Wilnie W okresie II wojny światowej podjął współpracę z Niemcami. Cały czas mieszkał w okupowanym Wilnie. W latach 1942–1944 redagował pismo „Biełaruski hołas”. W 1942 wydał sztukę teatralną Na Antokali, zaś w 1943 – komedię Kruci nie kruci – treba pamiarci. Jednocześnie działał w Białoruskiej Partii Niepodległościowej, zostając naczelnikiem jej wileńskiego komitetu okręgowego. Blisko współpracował z księdzem Wincentym Godlewskim, innym narodowym działaczem białoruskim. 3 marca 1944 został zamordowany w Wilnie.