Lata 1960–1970 uznawane są za „złoty wiek” uniwersytetu dzięki olbrzymiemu wzrostowi liczby studentów, udogodnień infrastruktury, wzrostowi budżetu i prestiżu. Rozkwit nastąpił dzięki prezydentowi uczelni Charlesowi Odegaardowi piastującemu to stanowisko od 1958 do 1973. Rejestracja studentów w tym okresie wzrosła z 16 do 34 tysięcy. Okres ten, jak w wielu innych uniwersytetach kraju, odznaczał się dużym wzrostem działalności studenckiej, związanej z protestami przeciw wojnie w Wietnamie. Odegaard stworzył wizję budowania „społeczności uczonych” i co za tym idzie przekonał legislaturę Waszyngtonu, aby powiększyć nakłady finansowe na uczelnie. Dodatkowo, za sprawą waszyngtońskich senatorów Henry’ego M. Jacksona i Warrena G. Magnusona, uzyskał federalne fundusze na prowadzenie badań na uniwersytecie. Od tego czasu jest największym odbiorcą federalnych funduszy na badania w Stanach Zjednoczonych. Wzrost budżetu z 37 mln w 1958 wzrósł do 400 mln w 1973;