Przejście między szyjnym a grzbietowym odcinkiem kręgosłupa zaznaczało się też zmianą położenia wyrostków parapophyses z przednio-brzusznego na przednio-grzbietowe. Na kręgach dorsalnych zaznaczała się dobrze zbudowana blaszka centropostzygapophyseal lamina, leżąca w jednoimiennym zagłębieniu. Również tutaj odznaczały się wydłużone, rozdzielające się, skierowane w górnej części ku przodowi wyrostki kolczyste, przynajmniej przez proksymalne 6 kręgów, bo przy 7. następowała zmiana – pojawiał się wyrostek kolczysty opisywany przez Rauhuta i współpracowników jako szeroki, kształtu płatka kwiatu. W wyrostkach tej części kręgosłupa wyróżnia się następujące blaszki: prespinal, postspinal, spinozygapophyseal oraz lateral spinopostzygapophyseal laminae, poza nimi występowała jeszcze spinodiapophyseal, określana przez odkrywców zwierzęcia jako krótka, i spinopostzygapophyseal. Whitlock dodatkowe połączenie stawowe pomiędzy żebrami tego odcinka podaje jako jedyną autapomorfię rodzaju. Żebra tego odcinka kierowały się ku tyłowi. Wyjątek stanowiła najbardziej dystalna para. Dzieliły się one na żebra piersiowe i brzuszne. Te pierwsze (grupa ta obejmuje 7 par) były szerokie, rozlokowane w odstępach odpowiadających mniej więcej ich rozmiarowi, natomiast leżące za nimi żebra brzuszne były o połowę węższe i mniej gęsto ułożone.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Brachytrachelopan · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.