Historia Nieco na północ od Ławicy Słupskiej w przypadku „SS Steuben” (), i ok. 30 km na wschód w przypadku „MS Wilhelm Gustloff” (), odpowiednio w nocy z 9 na 10 lutego 1945 i z 30 na 31 stycznia 1945, radziecki okręt podwodny „S-13” zatopił dwa zmilitaryzowane transportowce Kriegsmarine wiozące razem około 15 tys. ludzi: 12 tys. uchodźców (głównie kobiet i dzieci) i 3 tys. żołnierzy, marynarzy (w tym kilkuset wyszkolonych specjalistów od broni podwodnej z 2. U-Boot-Lehrdivision (2 Flotylla Szkolna Okrętów Podwodnych z Gdyni) i dygnitarzy nazistowskich z Prus Wschodnich i Pomorza Gdańskiego. MS „Wilhelm Gustloff” miał pojemność 25,480 BRT a SS „Steuben” 14,660 BRT. W sumie okręty eskortujące zdołały uratować tylko około 1200 osób.

16 kwietnia 1945, opodal miejsca zatopienia „Wilhelma Gustloffa”, został zatopiony trzeci statek wypełniony niemieckimi uciekinierami, MS „Goya” (), tym razem przez radziecki okręt podwodny „L-3” dowodzony przez Władimira Konowałowa. Zginęło wtedy co najmniej 6000 osób (niektóre źródła mówią o 7000), dokładna liczba ofiar nie jest znana. MS „Goya” miała pojemność 5230 BRT. Okręty eskortujące zdołały uratować tylko 165 osób.

Nazwę Ławica Słupska wprowadzono urzędowo w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Stolpe BankRozporządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 11 lutego 1949 r. (, s. 7).

Przypisy

Linki zewnętrzne

Kategoria:Geografia Polski Słupska