Mimo trudności finansowych spłacił długi jej niezamężnej szwagierki, hrabiny Diane de Polignac, w wysokości 400 000 franków jako kosztów, które ta pełna werwy, wesoła kobieta poniosła jakoby, zabawiając królową.
Rewolucja francuska Gdy wybuchła rewolucja francuska zastanawiano się kto powinien opuścić rodzinę królewską. Mając na uwadze nienawiść, którą powszechnie darzono księżnę de Polignac, postrzeganej jako występna i rozrzutna faworyta królowej, uznano, że wraz z rodziną powinna natychmiast udać się w kierunku szwajcarskiej granicy.
Przy pożegnaniu wszyscy płakali. Yolande najpierw odmówiła wyjazdu, ale królowa umierała ze strachu dopóki jej przyjaciółka pozostawała we Francji. Wśród potoków łez Maria Antonina powiedziała jej: „Boję się wszystkiego. W imię naszej przyjaźni jedź, nadszedł czas, byś uciekła od gniewu moich nieprzyjaciół”. Zwróciła uwagę, ze atakują księżnę, w rzeczywistości mierzą w nią samą, i dodała: „Nie chcę, żebyś się stała ofiarą swojego przywiązania do mnie i mojej dla ciebie przyjaźni”. W tym momencie do komnaty wszedł król. Maria Antonina poprosiła go o pomoc w przekonaniu „Tych dobrych ludzi, wiernych przyjaciół”, że „muszą nas opuścić”. Król przyłączył się do jej próśb, mówiąc, że właśnie zarządził wyjazd hrabiego d’Artois, a im powtórzy ten sam rozkaz: „Nie traćcie ani minuty”.