Kolejny przykład zwrotu do cesarza daje nam biografia Aleksandra Sewera, w której autor ubóstwia Konstantyna mówiąc „Konstantynie największy”. Biografia Awidiusza Kasjusza daje nam też przykład dedykacji to Dioklecjana „Zamierzałem, Dioklecjanie Auguście, ...”. Kierując się tymi wskazówkami naukowcy do XIX wieku twierdzili, że Historia Augusta powstała na przełomie III i IV w., jako dzieło sześciu tworzących wtedy autorów.
Kwestie sporne Długotrwałe spory i dyskusje prowadzone wokół problemu autorstwa i datacji źródła rozpoczął w 1889 H. Dessau. Poddał on gruntownej krytyce wiarygodność informacji o autorach i czasie powstania zbioru. Naukowiec przypisywał wszystkie biografie jednemu autorowi i wykazał ponadto że dotychczasowa datacja jest błędna, a także wykazał, że dzieło pochodzi z przełomu IV i V w. Z tą teza zgadza się także Birley, który dostrzegł we wszystkich biografiach skłonność do robienia kalamburów na imionach. Artykuł Dessaua wywołał ogromne dyskusje i polemiki oraz uczynił z Historia Augusta jeden z najciekawszych i najbardziej zagadkowych tekstów starożytności.