Każdy nauczyciel poznaje najpierw charakter swojego ucznia, następnie pracuje nad usunięciem wad jego charakteru i wdrożenie mu zasad moralnych i poczucia obowiązków, wynikających z życia w społeczności i uczy je praktycznie wypełniać. Nipuańczycy nie posiadają zorganizowanej religii, są deistami, czczącymi Istotę Najwyższą. Nie tworzą również literatury, ogranicza się ona u nich do ludowych pieśni, opiewających cnoty i dokonania przodków. Takie ujęcie przez Krasickiego roli poezji ludowej wynika z ówczesnej popularności folklorystyki, wzbudzonej m.in. przez Pieśni Osjana. Cała koncepcja państwa nipuańskiego została natomiast zainspirowana koncepcją człowieka żyjącego w stanie natury, wyłożonymi przez Rousseau w Emilu.
Odbiór i analiza Według Andrzeja Niewiadowskiego, utwór ten jest polemiką z poglądami Rousseau; nie zawiera znaczących elementów futurologicznych i jest programowo "antytechniczny i antynaukowy". Niewiadomski zalicza go "najciekawszych dystopii" europejskich, kanonu literatury polskiej i zwraca uwagę, że zainspirował on m.in. Historię przyszłości Mickiewicza i Rękopis przyszłego wieku Buszczyńskiego. .
Przypisy
Bibliografia