Indianie regionu znani byli jako dobrzy podróżnicy i handlarze, którzy w dużych drewnianych łodziach przemierzali nawet setki kilometrów wzdłuż krętej linii brzegowej Pacyfiku, pomiędzy licznymi wyspami i półwyspami, wymieniając towary i informacje z odległymi nierzadko plemionami. Należeli też do tych stosunkowo nielicznych grup tubylczych Ameryki Północnej, które przywiązywały dużą wagę do osobistego bogactwa, nie stroniąc od gromadzenia znacznych ilości dóbr materialnych i posiadania niewolników przez członków wyższych klas społecznych.
Charakterystyczne dla plemion regionu były duże, nierzadko kilkudziesięcioosobowe, drewniane kanu oraz wielorodzinne długie domy z desek (jedno- lub dwuspadowe, czasem bogato zdobione charakterystycznymi płaskorzeźbami i malowidłami typu heraldycznego). Miejscowi rzemieślnicy – czy wręcz artyści – wytwarzali też inne kunsztowne wyroby z drewna (a także z kamienia i kości) – od totemów rzeźbionych w wielkich pniach żywotnika (zwanego błędnie cedrem) przez ludy Tlingit, Haida i Tshimshian, po ozdobne meble, naczynia i obrzędowe maski.