Za swoisty rodzaj cennych dóbr, stanowiących własność poszczególnych osób, rodzin czy klanów i podlegających wymianie, uważano też wizerunki zwierzęcych przodków i mitycznych postaci, legendy i opowieści poprzednich pokoleń, szanowane imiona, stare pieśni i tańce oraz tereny myśliwskie i rybackie.
Liczne społeczności regionu, wzmacniane przez złożony system klanowy i bogate życie duchowe, nierzadko prowadziły także wojny z sąsiadującymi plemionami, rywalizując o dostęp do najlepszych źródeł pożywienia i surowców, walcząc o niewolników, wojenne łupy i prestiż. Skutecznie odpierały też pierwszych rosyjskich odkrywców i handlarzy, którzy zapuszczali się na ich tereny od połowy XVIII w. (Vitus Bering i inni), wykorzystując zarazem nowe możliwości handlowe i nowinki techniczne. Dopiero pojawienie się z początkiem XIX w. wyprawy Lewisa i Clarka, a za nimi kolejnych fal amerykańskich i kanadyjskich wędrowców, handlarzy, misjonarzy, żołnierzy, osadników i przemysłowców zapoczątkowało zasadnicze zmiany w życiu tamtejszych Indian.