Pierwsze misje katolickie w Indiach wiążą się z portugalskimi odkryciami geograficznymi i rozwojem handlu – wraz z Pedrem Álvaresem Cabralem przybyło do Indii 8 franciszkanów i 8 księży świeckich, wraz z Afonsem de Albuquerque 5 dominikanów. Pierwsi franciszkanie, zajmujący się początkowo duszpasterstwem Portugalczyków, przybywali do Indii w latach 1505–1506. W 1518 założyli konwent w Goa, prowadzili także misje, m.in. w Bardez, Basseinie, Bombaju, Koczinie, Kolamie, Tamilnadzie, oraz szkoły w Kranganurze, Poinsur i Reis Magos.
Unici Unici indyjscy dzielą się na dwa obrządki: ryt syro-malabarski i ryt syro-malankarski. Swoje pochodzenie wiążą z działalnością św. Tomasza, należą więc do chrześcijan św. Tomasza. Jan Paweł II w liście do episkopatu Indii trzech obrządków potwierdził możliwość istnienia dla poszczególnych obrządków odrębnych konferencji episkopatu opartych na własnym prawie kanonicznym, ostatecznie jednak w 1988 na zjeździe w Kottajam została utrzymana wspólna konferencja episkopatu dla całych Indii.