Leźnica Wielka – wieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie zgierskim, w gminie Parzęczew.
Historia osady Pierwsza zachowana źródłowo wzmianka o miejscowości Leźnica Wielka znajduje się w dokumencie konfirmacyjnym wydanym w Krakowie 1 marca 1357 r. przez króla Kazimierza Wielkiego na rzecz arcybiskupa Jarosława z Bogorii i Skotnik i metropolii gnieźnieńskiej. Pośród około 45 wsi z ziemi łęczyckiej wymienionych w dokumencie, w samej Lesznicza maiori własność arcybiskupia wynosiła 3 działy. Ze wzmianki tej więc jasno wynika, że kościół gnieźnieński nie był właścicielem całej osady, tylko pewnej jej części.
Z czasem Leźnica Wielka stała się w całości wsią stanowiącą własność szlachecką. Już u schyłku XIV w. osadę dzierżawią dwie rodziny właścicieli wywodzące się z rodów: Jastrzębiec (Leźniccy w XV-XVI w.) oraz Janina. W wyniku licznych późniejszych transakcji i częstych zmian właścicieli osadę lub jej część spośród bardziej znanych osób i rodzin w historii posiadali m.in. bratanek arcybiskupa Wojciecha Jastrzębca – wojewoda łęczycki Ścibor z Borysławic (1 poł. XV w.), kasztelan inowłodzki Piotr Tłuk ze Strykowa herbu Jastrzębiec (2 poł. XV w.), Wincencjanna z Ujazdu - wdowa po znanym dowódcy wojsk z wojny trzynastoletniej Piotrze Duninie herbu Łabędź (2 poł.