Chusta – w wojsku żołnierze przygotowujący się do zakończenia służby zasadniczej robili sobie sami, bądź zlecali komuś (na przykład „kotu” mającemu uzdolnienia plastyczne) chustę. Była wykonana najczęściej z prześcieradła.
W miejscu centralnym zamieszczało się zazwyczaj jakiś efektowny rysunek na przykład „Conana Wojownika”, roznegliżowaną kobietę i tym podobne. Pomysłów było wiele i zależały od gustów przyszłych właścicieli. Zamieszczało się też różne symbole związane ze służbą, jednostką i z „falą”. Każdy pobór – czyli grupa, która zaczęła służbę w tym samym czasie – miała chusty w „swoich” kolorach: zimowy – biało-niebieskie, wiosenny – żółto-zielone, letni – żółto-niebieskie, jesienny – żółto-czerwone.
Początkowo chusty wykonywane były z łatwo dostępnych chust trójkątnych (opatrunkowych) lub podobnej wielkości fragmentów tkanin różnego pochodzenia (na przykład prześcieradeł). Chusty takie miały zwykle wymiary nie większe niż 100 × 100 × 130 centymetrów, i noszone były podobnie jak chusty harcerskie, zawiązane na szyi, z częścią z głównym emblematem na plecach. Z biegiem lat chusty zwiększały swe rozmiary, co zmieniło także sposób ich noszenia. Duże współczesne chusty rezerwisty noszone są jak peleryna lub tałes.