Obaj twórcy bardzo podkreślali wierność literackiemu pierwowzorowi: Konwicki twierdził, że jest „ambasadorem Jarosława Iwaszkiewicza”, natomiast Kawalerowicz podkreślał, że jego film traktuje „o naturze człowieka i jej samoobronie przed narzuconymi ograniczeniami i dogmatami”.
Komisja Ocen Scenariuszy na posiedzeniu dnia 26 stycznia 1960 roku uznała scenariusz Konwickiego i Kawalerowicza za bardzo dobry, wręcz przewyższający swoim poziomem pierwowzór literacki. Jedyne uwagi poczyniono względem portretu matki Joanny, której fizyczna ułomność uniemożliwiała psychologiczne uzasadnienie związku uczuciowego między głównymi postaciami filmu, a także względem braku dystansu historycznego wobec historii, którą Kawalerowicz miał nakręcić. Komisja zarekomendowała, aby filmowa Joanna nie była kobietą ułomną (dzięki czemu jej związek z Surynem nie miałby znamion patologicznego) oraz żeby wydarzenia przedstawić z pozycji materialistycznej. Aby zabezpieczyć projekt filmu przed ewentualnym odrzuceniem, Konwicki i Kawalerowicz spisali eksplikację, w której odnieśli się pojednawczo do krytyki Komisji.