Franciszek Walter (ur. 3 sierpnia 1901 w Dobrojewie, zm. 27 grudnia 1987 w Żaganiu) – działacz społeczny, pierwszy powojenny burmistrz Żagania w latach 1945–1947.
Jako nastolatek uczestniczył w powstaniu wielkopolskim, walcząc w Poznaniu (m.in. w bitwie o lotnisko Ławica), a także w rejonie Pniew, Wolsztyna i Zbąszynia.
W 1939 w stopniu starszego sierżanta otrzymał przydział do batalionu szamotulskiego Poznańskiej Brygady Ochrony Narodowej. Był dowódcą plutonu przeciwpancernego. Franciszek Walter walczył od 1 do 18 września. Szlak bojowy plutonu, którym dowodził wiódł do Poznania przez Wrześnię, Gniezno, Trzemeszno, Mogilno, Kruszwicę, Kutno i Łowicz. 18 września, podczas bitwy nad Bzurą dostał się do niemieckiej niewoli.
Od 19 września 1939 przetrzymywany był w przejściowych obozach niemieckich, m.in. w Dulag D Armtitz i Stalagu III B Fuerstenberg. Obóz, w którym pod koniec wojny przebywał Franciszek Walter został wyzwolony 20 kwietnia 1945. Wówczas wstąpił on do Ludowego Wojska Polskiego. W szeregach 2. pułku moździerzy zdążył jeszcze wziąć udział w walkach w rejonie Poczdamu i Berlina.