Po bitwie działania wojenne zamarły, gdyż armia szwedzka pozbawiona była swego naczelnego wodza, a Polacy z kolei byli zbyt słabi, by podejmować działania ofensywne. Gustaw Adolf wyzdrowiał jesienią, jednak skutek rany pod Tczewem okazał się trwały, gdyż system nerwowy króla uległ uszkodzeniu, w wyniku czego palce Gustawa Adolfa nie miały już dawnej chwytliwości, a ramię nie było w stanie dźwigać ciężkiej zbroi.
Koniecpolski uzyskał w tej bitwie to, do czego zmierzał – wojska szwedzkie nie ruszyły do ofensywy, Gdańsk uzyskał czas na dokończenie fortyfikacji. Gustaw II Adolf tymczasem nie rozgromił wojsk polskich mimo swojej przewagi liczebnej. Leszek Podhorodecki w biografii Koniecpolskiego (s. 221) pisze jasno, że „pod względem strategicznym bitwa pod Tczewem skończyła się więc sukcesem Polaków”.
Bibliografia Mała Encyklopedia Wojskowa, 1967, Wydanie I.
Kategoria:Bitwy w 1627 Kategoria:Bitwy wojny polsko-szwedzkiej 1626–1629 Kategoria:Historia Tczewa