Zamek w Łomży − nieistniejący dwór książąt mazowieckich zbudowany w latach 1403-1421. Znajdował się w Łomży między ulicą Senatorską i Ulicą Dworną. Dwór znajdował się od strony rzeki Narew, jednak na podstawie dotychczasowych badań nie można ustalić dokładnego zarysu pierwotnego założenia obronnego. Po inkorporacji Mazowsza do Korony w 1526 roku funkcjonował jako niewielki zamek królewski. Opis z 1636 roku wymienia wieżę, obok której była studnia i baszta przykryta dachem gontowym.
Historia Pierwszy dwór książęcy zbudował w Łomży książę Janusz I Starszy pomiędzy latami 1403-1421. W 1421 roku książę sprzedał dwór wraz z dochodami z miasta wójtowi Stanisławowi z Łomżycy. W 1453 roku kapituła płocka podjęła uchwałę w sprawie zobowiązań, jakie narzucił jej książę Bolesław IV w sprawie budowy zamku w Łomży. W XVI wieku obiekt został rozbudowany z inicjatywy królowej Bony Sforzy. W 1575 roku sporządzono inwentarz dworu, dzięki któremu znany jest jego wygląd. W tym czasie zamek składał się z ceglanego budynku od strony Narwi, w którym zatrzymywał się król, Domu Kancelarii, trzeciego domu, piekarni, łaźni, budynku kuchni i sadu. Otaczające dwór fortyfikacje były drewniane.