Populacja hrabstwa Pope Papieża w szybkim tepie wzrosła pod koniec XIX wieku w wyniku emigracji Europejczyków do Ameryki. Na tereny Pope przybyli dawni obywatele Szkocji, Irlandii, Francji, Anglii, Niemiec i imigranci z Afryki. Grupy te tworzyły małe osady na terenie całego hrabstwa, najczęściej złożone z kościoła, urzędu pocztowego, młynu, kuźni i sklepu. Osady te były ważnymi punktami na drodze prowadzącej do Golconda Populacja stale powiększyła się od 2 610 w 1820 roku do 14 017 w szczytowym okresie w 1890. Obecnie liczba ta spadła do 4 413 w 2000 roku.
Złoty Wiek Hrabstwa Pope trwał od 1870 do 1930 roku. Do rozwoju obszaru przyczynia się kolej i transport rzeczny. W 1930 roku hrabstwo tak jak i cały kraj dotknął kryzys gospodarczy. Zamknięte zostały trzy istniejące banki a wielu przedsiębiorców ogłosiło bankructwo i wielu straciło oszczędności życia.
W tym samym czasie, w 1933 roku, rząd założył Shawnee National Forest, lasy w południowym Illinois, które miały zastąpić lub zrekompensować straty małych gospodarstw rolnych. Wielu rolników wykorzystując okazję sprzedało własne ziemie. Tysiące akrów ziemi zostały w ten sposób nabyte przez co zainicjowano projekt powstania lasów w rezultacie po latach zwrotu pieniędzy do kasy hrabstwa za sprzedaż drewna.