Sprawa się wydała, gdy niezapowiedziany gość na uniwersytecie, nie zastawszy profesora Hetheringtona, zapytał, czy mógłby rozmawiać z współautorem tekstu, Willardem. Otrzymawszy następnie od wydawnictwa kopię artykułu, główny autor zanurzył łapę Chestera w atramencie i przycisnął ją do kartki ze stroną tytułową i tamże złożył swój podpis. Następnie około dziesięciu takich kopii artykułu, „podpisanych” przez obu autorów, rozesłał do przyjaciół. To sprawiło, że sprawa stała się głośna. Ponadto stało się też wiadome, że żona Hetheringtona sypiała z obydwoma autorami.
Drugi artykuł F.D.C. Willarda We wrześniu 1980 roku we francuskim czasopiśmie „Recherche” pojawił się drugi artykuł sygnowany przez F.D.C. Willarda (jako jedynego autora). Tym razem był to pseudonim autorów, badaczy francuskich i amerykańskich, wśród których był także Hetherington, którzy nie mogli uzgodnić pewnych merytorycznych szczegółów i uznali, że w przypadku błędności końcowych ustaleń odpowiedzialność za nie spadnie na F.D.C. Willarda. Ta praca również dotyczyła ³He – tym razem jego właściwości antyferromagnetycznych.