I etap reformy gospodarczej – propagandowe określenie realizacji programu przeobrażeń gospodarczych w latach 1982–1987, mającego na celu wydobycie socjalistycznej gospodarki Polski Ludowej z głębokiego kryzysu, w jakim się znalazła w wyniku przyspieszenia z lat 70.
Prace nad projektem zmian („Kierunki reformy gospodarczej”) rozpoczęła Komisja ds. Reformy Gospodarczej, która powstała po podpisaniu porozumień sierpniowych w 1980 r. Program reform zakładał zastąpienie systemu centralnego sterowania, systemem wielu autonomicznych przedsiębiorstw sterowanych narzędziami ekonomicznymi przy pozostawieniu dominującej roli państwowej własności środków produkcji. Zmiany miały być prowadzone według strategii „małych kroków”, czyli rozłożenia reformy na kilka lat, z 2–3-letnim etapem przejściowym przed realizacją zasadniczej fazy.
Realizacja reform 1982–1987 1. Reforma cenowa Zakładała urealnienie cen zaopatrzeniowych w stosunku do cen światowych. W 1982 r. zastosowano drastyczne podwyżki cen detalicznych, w tym największe 241% na żywność oraz 171% na opał i energię (1.02.82), które spowodowały spadek realnej siły nabywczej ludności o 30%. Wprowadzono także nowy system cen (Ustawa z dn.