płynności walutowej, zaopatrzenia rynku wewnętrznego, wysokiej inflacji, zacofania technologicznego czy dekapitalizacji majątku, ale także je pogłębiono przy stosunkowo niskiej dynamice PKB (dopiero w roku 1986 osiągnięto poziom z rekordowego roku 1978), na bardzo wątłych podstawach makroekonomicznych (Ryszard Bugaj określił czynniki tego wzrostu jako „przejściowe i związane z aktywizacją resztek ekstensywnych rezerw kosztem obniżenia spożycia”). Do plusów zaliczyć można – niezamierzoną przez autorów reform – ekspansję sektora prywatnego (wzrost zatrudnienia z 4,9% w 1980 do 8,2% w 1987 r.), przede wszystkim w usługach i handlu wewnętrznym, co stworzyło bazę do dynamicznego wzrostu tego sektora w latach 90.
+ Wskaźniki gospodarcze w latach 1982–1987 (źródła: „Groningen Growth and Development Centre”, GUS)198219831984198519861987 Dynamika PKB (%) -0,91 +4,95 +3,72 +1,05 +3,17 -1,34 Inflacja (w ujęciu rocznym) (%) +100,8 +22,1 +15,0 +15,1 +17,7 +25,2 Zadłużenie zagraniczne w I obszarze płatniczym (mld rubli transferowych) 3,7 3,8 4,8 5,6 6,5 6,6 Zadłużenie zagraniczne w II obszarze płatniczym (mld USD) 24,8 26,4 26,8 29,3 33,5 39,2 Eksport do II obszaru platniczego (mld USD) 5,7 5,9 6,3 6,1 6,5 7,1
Zobacz też II etap reformy gospodarczej