Nawet jeśli czasem nie używa terminu „dun” określającego „nagłość”, „natychmiastowość” – jak w swoim tekście Tanyu (Mowa ołtarzowa) – to i tak wyrażenie tej idei pozostaje wyraźnie podkreślone. Nawet sam tekst tej pracy jest tak skomponowany, aby wytworzył u słuchacza stan bodhićitty – myśli czy też umysłu oświecenia. W pracy tej Heze podkreśla olbrzymią rolę bodhićitty, nie zajmując się w ogóle problemem praktyki po pierwszym wygenerowaniu bodhićitty: Chociaż bodhicitta i ostateczne [urzeczywistnienie] się nie różnią i jest trudno powiedzieć, który z tych [stanów] umysłu jest ważniejszy: z wciąż niezbawionym samym sobą, aby najpierw zbawić innych – czcimy wstępne [osiągnięcie] bodhicitty. Dzięki tej wstępnej bodhicitcie ktoś staje się nauczycielem ludzi i bogów, nadrzędnym nad słuchaczami i samotnymi Buddami Heze tylko raz czyni krótką aluzję, co do związku tego pierwszego oświecenia z następującą po nim praktyką. Mianowicie uważa, iż jest to podobne do naszych nagłych narodzin, po których następuje stopniowe dojrzewaniePraca cytowana, s. 251.. Propagował zatem styl „nagłe oświecenie – stopniowa praktyka”.